زمین و آسمونو گشتم؛ اما
کسی چون یوسف زهرا(س) نمی شه!

چگونه پر کشیدی عاشقانه
که ما حتی پلاکت را ندیدیم؟

سلام به تو که همیشه بهترینی و خدا را سپاس که هیچ وقت پنجره عشق را به رویمان نبسته است؛ حتی وقتی که طوفان های استرس همه دل را زیرورو می کند یا زمانی که چند ریشتر زلزله شانه ها یمان را تکان  می دهد.
درست مثل پرستویی که در آغوش بهار خواب آشیانه اش را می بیند، به پشتی خاطرات تکیه می دهم و از روزنه اتاق دلتنگی به چشمان خیس ماه خیره می شوم و  دل به روزهای شیرین رفته می سپارم.

باوفاترین!
همیشه بر این باورم که تنها تو می توانی نیلوفرانه از لای دفتر شعرم سرک بکشی و به آینه و آفتاب سلام بگویی و به دل های خسته تازگی تعارف کنی.
می دانم حق با تو است، کم کم دارم از روزهای جوانی فاصله می گیرم و دیگر نمی توانم سفیدی محاسنم را کتمان کنم. اما گمان نمی کنم عشقی که درون سینه این ریش سفید شعله ور است هیچ گاه پیر شود.
با همه این احوال، هرگز مخواه آخر قصه این پیر عاشق با انتظار به آخر برسد.
کاش زودتر برسی و این در را به صدا درآوری. دیگر عرضی ندارم.

میلاد خجسته بانوی دو عالم حضرت فاطمه (س) و روز زن و روز مادر گرامی باد!

۱
گلها و پنجره ها
          لبخند می زنند
                     وقتی از آمدن تو می گویم.

۲
این گرگ
فرزند آن بره ایست،
که عاشق نگشته بود.

غزل «مادر گلهای عالم» را خیلی سالهای پیش نوشتم. امروز صبح از سایت ایران صدا متوجه شدم که این شعر توسط «گروه اندیشه و معارف اسلامی» تولید و خوانده شده. میتونید اونو از اینجا گوش کنید:
                                                    
                                                    مادر گلهای عالم

اینم عکسهایی از زادگاهم دزفول: کلیک بفرمایید

خوشا  موجي که از دريا بگويد 

 گلي کز مادر گل‌ها بگويد

براي فتح دل‌هاي شکسته

يکي اي کاش يا زهرا (س) بگويد!

شب
روی عقربه های ساعت
به خواب رفته است،
به قدر یک دوبیتی سکوت کن!
آنگاه
سیبی به جای ماه
در آسمان بکار!
شاید
ستاره ای عاشق
خواب فرشته های باغ فدک را می بیند.