سال 73 بود انگار. با چند تا از دوستان دانشجو رفته بودیم کنگره شعر دانشجویی در رشت. دکتر یاسمی و رحمانیان هم بودند. به گمانم برای اولین بار بود که زنده یاد دکتر رحمدل را می دیدم. در کنار مجری نشسته بود و در اجرای برنامه کمک می کرد. گاهی تکیه ای به شاعری می انداخت و طنزی می گفت و جلسه را سر شوق می آورد.

نوبت به من که رسید چند دوبیتی خواندم. از بین دوبیتی هایم یکی را فی البداهه تضمین کرد و موقعی که از پشت تریبون پایین می آمدم گفت:

چه شور محشری داری سعیدی
صفای دیگری داری سعیدی
هنوزم در غم بابا و فایز
دل غمپروری داری سعیدی

خدایش بیامرزد...